Once upon a time..

ความจริงแล้ว...มนุษย์คนหนึ่งไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเลย...

.
.
.

สิบโมงเช้า...

มนุษย์คนหนึ่งตื่นขึ้นมาพร้อมความหวังว่า
กลางวันนี้จะได้กินข้าวราดแกงร้านโปรดพร้อมกับมนุษย์อีกคนหนึ่ง
เหมือนที่เคยเป็นมาเฉกเช่นทุกวัน

แต่เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นอันต้องถูกยกเลิก
ด้วยเสียงจากปลายสายของมนุษย์ต้นเหตุแห่งความหวังผู้นั้น


บ่ายโมงตรง...

มนุษย์คนหนึ่งเดินมาพร้อมความหวังว่า
อีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้จะได้พบเจอกับมนุษย์อีกคนหนึ่ง
เหมือนที่เคยเป็นมาเฉกเช่นทุกวัน

แต่เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นอันต้องถูกยกเลิก
ด้วยเสียงจากปลายสายของมนุษย์ต้นเหตุแห่งความหวังผู้นั้น


บ่ายสามโมง...

มนุษย์คนหนึ่งยืนอยู่พร้อมความหวังว่า
อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงจะได้ไปนั่งกินข้าวที่ร้านอาหารเจ้าอร่ิอยกับมนุษย์อีกคนหนึ่ง
เหมือนที่เคยเป็นมาเฉกเช่นทุกวัน

แต่เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นอันต้องถูกยกเลิก
ด้วยเสียงจากปลายสายของมนุษย์ต้นเหตุแห่งความหวังผู้นั้น


ห้าโมงเย็น...

มนุษย์คนหนึ่งนั่งอยู่พร้อมความหวังว่า
อีกสองชั่วโมงข้างหน้าจะได้ไปที่ที่หนึ่งกับมนุษย์อีกคนหนึ่ง
เหมือนที่เคยเป็นมาเฉกเช่นทุกวัน

แต่เหตุการณ์ดังกล่าวเป็นอันต้องถูกยกเลิก
ด้วยเสียงจากปลายสายของมนุษย์ต้นเหตุแห่งความหวังผู้นั้น


หนึ่งทุ่มตรง...

มนุษย์คนหนึ่งรู้ตัวว่า
ไม่ว่าจะเวลาไหนก็จะไม่มีวันได้ใกล้กับมนุษย์อีกคนหนึ่ง
เหมือนที่เคยเป็นมาเฉกเช่นทุกวัน

และเหตุการณ์ดังกล่าวก็เป็นเช่นนั้น
ด้วยการกระทำจากเสียงปลายสายของมนุษย์ต้นเหตุแห่งความหวังผู้นั้น


สองทุ่มตรง...

มนุษย์คนหนึ่งร้องไห้...


.
.
.

ความจริงแล้ว...มนุษย์คนหนึ่งไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเลย...


แค่...ใส่ใจ...กันบ้างก็พอ

ความรู้สึกที่ไร้กาลเวลา และพ้นจากสัญญาแห่งพันธนาการของถ้อยคำ...


หากความสุขในตอนนี้ได้เกิดขึ้นอย่างแท้จริง
ขอให้เราได้รับความรู้สึกนี้ไว้ด้วยกัน
ให้เราได้ซึมซับบรรยากาศแห่งมิตรไมตรีที่ร่วมหยิบยื่น
และความรักที่มอบให้แก่กัน ณ ปัจจุบันขณะของฉันกับเธอ

ขอให้สิ่งเหล่านี้กลายเป็นตำนานที่เรากล่าวขาน
ซึ่งเหลือไว้เป็นความคิดคำนึงระหว่างเรา
อย่างไร้ซึ่งความคาดหวังใดๆ ที่จะรักษาให้มันคงอยู่

ปล่อยให้ความหอมหวานล่องลอยให้ห้วงเวลา
ปะปนกับอดีต โลดแล่นในปัจจุบัน และโปรยปรายไปกับอนาคต

ฉะนี้แล้ว...มันจึงมีอยู่ทุกแห่งหน
นั่นหมายถึงว่า...เราไม่อาจเก็บมันไว้ได้
และยิ่งไม่อาจเอ่ยคำสัญญาเพื่อเป็นการยึดยื้อมันไว้
เพราะ คำสัญญา จะกลายเป็นสิ่งพันธนาการตนเอง
จากขณะเวลาที่ยังมองไม่เห็น

หนึ่งวินาทีข้างหน้าที่เรียกว่าอนาคต
เราไม่มีทางรู้เลยว่า ความสุข จะเกิดขึ้นได้อีกหรือไม่
แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้คือ ความสุข ณ เวลานี้
จะทอดยาวไปอีกร้อยล้านวินาที

อย่าคาดหวังกับความสุขในวันหน้า และอย่าให้คำสัญญาใดๆ
สิ่งที่ยังไม่เกิด ก็ไม่สามารถเกิดได้

ฉะนั้นจงอย่าร้อนใจรีบพันธนาการด้วยคำทำนาย

จะไปกลัวอะไรเล่า...
หากความสุขในตอนนี้ได้เกิดขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว...